Wstrząsnęła się, jak gdybym uderzył ją pięścią. Naprawdę nie chciałem zrobić pani przykrości, chciałem być tylko dokładny. Oczywiście, uczynimy dla niego wszystko, co można, ale wydaje mi się, że będzie to bardzo mało. Młody człowiek został wreszcie dokładnie przywiązany do noszy. Dla ostrożności okryliśmy mu głowę ze wszystkich stron kocami. Stewardesa wkładała palto. Miała już na sobie spodnie ze skóry karibu. Przeniesiemy go do naszego baraku powiedziałem. Na dole mamy sanie. Jest na nich jeszcze miejsce dla jednej osoby… Będzie mu pani mogła przytrzymywać głowę. A pasażerowie? Niczego nie ryzykują. Powróciłem do kabiny, zamykając za sobą drzwi. Podałem swoją latarkę mężczyźnie ze zranionym czołem. Dwie niebieskie lampki kontrolne, służące nie wiem do czego, oświetlały makabrycznym światłem wnętrze kabiny. Zabieramy teraz ze sobą radiotelegrafistę i stewardesę powiedziałem. Powrócimy za dwadzieścia minut. Jeżeli chcecie zostać przy życiu, nie otwierajcie tych drzwi. Pan jest wyjątkowo szczery, młody człowieku odezwała się starsza pani z doskonałą fryzurą. Miała poważny głos o niezwykłej sile. Okazja czyni złodzieja, proszę pani odpowiedziałem ostrym tonem.

(Reklama: , nauka kadry i płace ,Meble biurowe warszawa )